Αρχική ΚοινωνίαΒία Όταν οι πόλεις εξεγείρονται

Όταν οι πόλεις εξεγείρονται

από Μαργαρίτα Σπηλιοπούλου

 

« Επειδή η αναγνώριση της αξιοπρέπειας ,που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας καθώς και των ίσων και απαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους, αποτελεί θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο.

Επειδή η παραγνώριση και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας, που εξεγείρουν την ανθρώπινη συνείδηση, και η προοπτική ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να μιλούν και να πιστεύουν, λυτρωμένοι από τον τρόμο και την αθλιότητα, έχει διακηρυχθεί ως η πιο υψηλή επιδίωξη του ανθρώπου.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένας καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει ως έσχατο καταφύγιο στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης»

Απόσπασμα από το προοίμιο της οικουμενικής διακήρυξης των δικαιωμάτων του

Ανθρώπου.

 

Οι αντιρατσιστικές εξεγέρσεις στην Αμερική είναι ένα οικουμενικό πρόβλημα, συνεχίζονται για δεύτερο μήνα, δεν είναι μόνο εξεγέρσεις κατά των φυλετικών διακρίσεων αλλά ταυτόχρονα εξεγέρσεις κατά της φτώχειας, της στέρησης, του οικονομικού και κοινωνικού αποκλεισμού, είναι εξεγέρσεις που καταγγέλουν την ηθική κρίση και την τρομοκρατική επιθετικότητα του κράτους με την χρήση μηχανισμών καταστολής.

Είναι ένας οικουμενικός εμφύλιος, είναι η επιθετική απουσία της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, των κοινωνικών δικαιωμάτων, της ειρήνης, της πολιτικής.

Η πολιτική και η βία δεν συμβιβάζονται γιατί η πολιτική είναι χώρος λήψης κοινών αποφάσεων με συλλογική επικοινωνία χωρίς αποκλεισμούς, η εξέγερση είναι ουσιαστικά έκκληση του ανθρώπου που ταπεινώθηκε, αγνοήθηκε, διασύρθηκε, είναι η έκκληση του για ευημερία που καταργεί την φτώχεια, τις ανισότητες, τον ανθρωποφάγο ανταγωνισμό, τον ακραίο οικονομισμό που κατασπαράσσει τους ανθρώπους και λεηλατεί τον φυσικό πλούτο του πλανήτη μας.

 

Καταστολή

Το κράτος θέλει να έχει το μονοπώλιο της επιβολής λύσεων μέσω  των μηχανισμών καταστολής. Οι αστυνομικές δυνάμεις διεξάγουν πόλεμο χρησιμοποιώντας φονικά όπλα, γκλόπς, σπρέυ πιπεριού, συσκευές ηλεκτροσόκ, συσκευές που δημιουργούν αίσθημα αποπροσανατολισμού, πλαστικές σφαίρες, καπνογόνα με πλαστικές σφαίρες, οβίδες κρότου λάμψης, δακρυγόνα.

Τα βίντεο από τις εξεγέρσεις δείχνουν περιπολικά της αστυνομίας να πέφτουν πάνω σε διαδηλωτές, αστυνομικό να ανοίγει την πόρτα του περιπολικού καθώς περνά δίπλα από διαδηλωτή, αστυνομικούς να ρίχνουν διαδηλωτή πάνω σε αναμμένη φωτιά, δημοσιογράφους να δέχονται βίαια κτυπήματα καθώς αναμεταδίδουν τις εξεγέρσεις, διαδηλωτής να ξυλοκοπείται καθώς δίνει συνέντευξη σε τηλεοπτικό συνεργείο, γυναίκα που κάθεται στην βεράντα της να δέχεται απειλές από αστυνομικούς ότι θα βάλουν φωτιά γύρω από το σπίτι της……………

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες η αστυνομία θεωρείται ξένο σώμα μέσα στην κοινωνία καθώς ο κατασταλτικός της ρόλος δημιουργεί αναταραχή, βία και κοινωνικό διχασμό.

 

Βρισκόμαστε μπροστά σε αλλαγές;

Οι εξεγέρσεις και η βία είναι η αντίθεση ανάμεσα στις αξίες του πολιτισμού και την βαρβαρότητα.

Οι εξεγέρσεις φανερώνουν ότι το κυρίαρχο οικονομικοκοινωνικό έχει αποτύχει γιατί αναπαράγει συνεχώς τραυματικές κρίσεις ανεργία, φτώχια, ανισότητα, περιθωριακές κοινωνίες, υπηκόους και όχι ελεύθερους πολίτες, αθλιότητα, επιθετικότητα, συρράξεις, πολέμους.

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να διαχειριστεί την κρίση που δημιουργεί.

Ο φιλόσοφος Σωκράτης μιλώντας για την ιδανική κοινωνία λέει « πρέπει να φτάσουμε ως εκεί που μας σπρώχνει ο λόγος όπως σπρώχνει ο άνεμος την βάρκα……φοβάμαι όμως μήπως γελοιοποιήσω την αλήθεια, θα προχωρούσα με περισσότερη τόλμη αν ήμουν βέβαιος ότι ξέρω, αλλά αμφιβάλλω και ψάχνω, θα έπρεπε ίσως να δώσω κάποιο μέτρο στην ουτοπία μας, να της επιβάλω κάποια όρια»    ο συνομιλητής του όμως του λέει « όχι, πρέπει να προχωρήσουμε ακόμη και αν αυτό κρατήσει όλη μας τη ζωή».

Είναι μια επείγουσα εκκρεμούσα ανάγκη να αρχίσουμε να συζητάμε ως κοινωνίες και ως παγκόσμια κοινότητα αυτή την ουτοπία, ο δρόμος προς την πραγματικότητα περνάει μέσα από την δημιουργική φαντασία το δημιουργικό πνεύμα και θα μας οδηγήσει να ανακαλύψουμε την δύναμη που δεν βλέπουμε. Αυτό ενέπνευσε την δράση του Γκάντι, του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, του Μαντέλα.

« μόνο αυτοί που βλέπουν το αόρατο μπορούν να πραγματοποιήσουν το

ανέφικτο»   Μπέρναρντ Λόουν

0 σχόλιο
0

Related Articles

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιωμένη εμπειρία πλοήγησης. Υποθέτουμε πως δεν έχετε κάποιο πρόβλημα. Παρόλα αυτά μπορείτε να αρνηθείτε οποιαδήποτε στιγμή. Αποδοχή Περισσότερα