Αρχική ΚοινωνίαΑνάπτυξη η ισχύς του εξαναγκασμού και ελέγχου

η ισχύς του εξαναγκασμού και ελέγχου

από Μαργαρίτα Σπηλιοπούλου

 

Τι σημαίνει στην πραγματικότητα η παροχή οικονομικής « βοήθειας» από διεθνείς οργανισμούς ή πιστωτικά ιδρύματα;

Είναι απλά μια μορφή άσκησης ισχύος σε μια χώρα αδύναμη και υπερχρεωμένη που αναγκάζεται να αποδεχθεί την « βοήθεια» και τους όρους που την συνοδεύουν. Είναι ένας εξαναγκασμός που επιβάλλεται, μια ήπια μορφή ισχύος και ελέγχου.

Ταυτόχρονα η λεγόμενη « κοινή γνώμη» συστηματικά προετοιμάζεται να αποδεχτεί αυτό τον εξαναγκασμό ως αναπόφευκτη λύση.

Πολλές χώρες όπως η Ελλάδα έχουν αυτή την θηλιά στο λαιμό τους.

Εκτός από την συγκαλυμμένη, έμμεση επιβολή ισχύος υπάρχει και η απροκάλυπτη, όπως για παράδειγμα αυτό που συνέβη στην Λιβύη, όπου μια χώρα οδηγήθηκε σε εξασθένηση, διάλυση και καταστροφή, και όπου πλέον δεν υπάρχει το οργανωμένο κράτος αλλά ένοπλες συμμορίες που δρουν ανεξέλεγκτα και ασύδοτα δημιουργώντας χάος.

Διαλύοντας μια χώρα μπορείς να την ελέγχεις απόλυτα. Οι οικονομικές συναλλαγές και τα κέρδη προκύπτουν πιο εύκολα όταν συνδιαλέγεσαι με ένοπλες συμμορίες απ’ότι με ένα οργανωμένο κράτος.

Έτσι προέκυψε και το λεγόμενο ισλαμικό « κράτος», μια ουσιαστικά μεγάλη επιχείρηση με μαφιόζικα χαρακτηριστικά και με προκάλυμμα την θρησκεία, που πουλούσε πετρέλαιο, αρχαιότητες, ναρκωτικά, όπλα, λεηλατώντας κάθε διαμελισμένη κατεχόμενη περιοχή.

Αυτή η σκληρή και αδυσώπητη επιβολή ισχύος είναι μια πρακτική που αντικατέστησε το αποικιοκρατικό μοντέλο με μια σύγχρονη στρατηγική διάλυσης κρατών.

Βέβαια οι επιπτώσεις για τους λαούς των χωρών αυτών είναι τραγικές γιατί δημιουργούν αυτό που εύστοχα ο στοχαστής Αλαίν Μπαντιού αποκαλεί νομάδες προλετάριους.

Χιλιάδες άνθρωποι έχουν πνιγεί στην Μεσόγειο τα τελευταία χρόνια στην  απελπισμένη  προσπάθεια τους να διαφύγουν από το χάος και την καταστροφή.

Πόσο μπορούν να διαρκέσουν οι σύγχρονες ανθρώπινες κοινωνίες όσο παραμένουν τόσο διχασμένες, ανταγωνιστικές, ηγεμονικές και βίαιες.

Η παγκόσμια γιγάντωση των οικονομικών ανισοτήτων δημιουργεί φαινόμενα μαζικού κοινωνικού αποκλεισμού, εκατομμύρια άνθρωποι είναι σαν να μην υπάρχουν αφού είναι αποκλεισμένοι από την αγορά εργασίας και από κάθε κοινωνική προστασία και από κάθε δικαίωμα. Και βέβαια για αυτούς τους ανθρώπους υπάρχει και ο ψυχολογικός αποκλεισμός που τους οδηγεί στην ματαιότητα της ζωής. Το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού βιώνει τέτοιες καταστάσεις κυρίως στην Αφρική, Ασία, Λ. Αμερική.

Σε αυτόν τον κόσμο θέλουμε να ζούμε;

Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση δεν υπάρχουν κυρίαρχοι και επικυρίαρχοι, δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, υπάρχουν μόνο ηττημένοι.

Η απελπισία του νομάδα προλετάριου, του απόκληρου του πλανήτη, είναι και οικουμενικό πρόβλημα. Είναι ξεκάθαρο ότι κανένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα δεν μπορεί να επιλυθεί αν δεν διασφαλιστεί πρώτα η ΕΙΡΗΝΗ, η επιβίωση μας και του πλανήτη εξαρτάται από τις αξίες της οικουμενικής ειρήνης.

Η Δύση δεν μπορεί να είναι μόνη της η κινητήρια δύναμη της ιστορίας της οικουμένης, ούτε μπορεί να διαμορφώνει το μέλλον της ανθρωπότητας , χρειάζεται την κινητήρια αρχή της οικουμενικότητας που είναι το πνεύμα της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, η παγκόσμια ταυτότητα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

0 σχόλιο
0

Related Articles

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιωμένη εμπειρία πλοήγησης. Υποθέτουμε πως δεν έχετε κάποιο πρόβλημα. Παρόλα αυτά μπορείτε να αρνηθείτε οποιαδήποτε στιγμή. Αποδοχή Περισσότερα