Αρχική ΚοινωνίαΒία Η βία είναι αιώνια μοναξιά

Η βία είναι αιώνια μοναξιά

από Μαργαρίτα Σπηλιοπούλου

 

Άλλη μια φορά βρισκόμαστε ως κοινωνία μπροστά σε ένα περιστατικό βίας, όπου υπάρχουν πάλι θεατές που κάνουν πως δεν βλέπουν και δεν ακούνε και δεν παρεμποδίζουν ούτε παρεμβαίνουν για να προστατέψουν μαθητή σε σχολείο στον Βύρωνα που ξυλοκοπείται άγρια από συμμορία μαθητών.

 

Το σχολείο καθρέφτης της κοινωνίας

Οι συμμορίες

Για να καταλάβουμε αυτό το σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα της ύπαρξης συμμοριών θα πρέπει να κατανοήσουμε το κοινωνικό περιβάλλον που τις δημιουργεί. Πως είναι δυνατόν να πείσει η κοινωνία τους εφήβους της να εγκαταλείψουν την βία όταν το πολιτισμικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούνε έχει απελπισία, απόγνωση, κατάθλιψη, ανθρωποφάγο ανταγωνισμό, ανέχεια, απόρριψη, ανασφάλεια, βία.

Το φαινόμενο των συμμοριών παιδιών είναι μια σύγχρονη τραγωδία των νέων που ζούνε κυρίως στις μεγαλουπόλεις, είναι ουσιαστικά μια ιδιότυπη εμπόλεμη κατάσταση.

Και είναι μια τραγωδία προσωπική για κάθε παιδί που συμμετέχει σε μια συμμορία, είναι μια οδύνη και απελπισία που εκπορεύεται και βιώνεται αρχικά μέσα από το σπίτι και στην συνέχεια ενισχύεται μέσα στο σχολείο.

Το σχολείο δίνει στον μαθητή εφόδια για να κτίσει καριέρα, η αξιολόγηση που υφίσταται στο σχολείο και τον κατηγοριοποιεί ως κακό, καλό, μέτριο, καλύτερο, άριστο  μαθητή τσακίζει την αξιοπρέπεια του και ουσιαστικά αφήνει παραμελημένο τον ουσιαστικό στόχο κάθε εκπαιδευτικής δραστηριότητας που είναι να φωτίσει, να ενισχύσει το δυναμικό του, τα χαρίσματα του, την μοναδικότητα του, τις δεξιότητες του, τις κλίσεις του, να μάθει να συνυπάρχει με τους άλλους, να μάθει δηλαδή να αποδέχεται την μοναδικότητα του άλλου, να αποκτήσει ηθικές δεξιότητες, να μάθει να είναι ο εαυτός του.

Η ένταξη σε μια συμμορία ομοίων δημιουργεί την ψευδαίσθηση της δύναμης, της ασφάλειας, του γοήτρου, επιτέλους νιώθει ότι ανήκει κάπου ότι ταιριάζει, νιώθει σημαντικός, η βάρβαρη συμπεριφορά του είναι μεταμφιεσμένη απελπισία για ανεκπλήρωτες ζωτικές ανάγκες αγάπης στοργής σεβασμού αποδοχής.

 

Το μίσος είναι θλίψη

Η αποπομπή μαθητών που ανήκουν σε συμμορίες από το σχολικό περιβάλλον δεν είναι η λύση γιατί αυτή η τιμωρητική αντίδραση θα μεγεθύνει την απόρριψη, την αποξένωση την απαξίωση.

Οι μαθητές που συμμετέχουν σε συμμορίες χρειάζονται μια προσέγγιση καλοσύνης γιατί είναι  ο μόνος τρόπος που θα τους βοηθήσει να νιώσουν ότι αξίζουν, ότι ανήκουν, να νιώσουν συνδεδεμένοι με το σχολείο τους, να ενεργοποιήσει μέσα τους την θαμμένη ενσυναίσθηση, να ταίσει την πείνα τους για αποδοχή και αγάπη.

Μια εκστρατεία κατά της βίας στα σχολεία όπου ευάλωτοι μαθητές θα συνεργάζονταν με νταήδες- εκφοβιστές θα ήταν μια εξαιρετική πρωτοβουλία ενθάρρυνσης και συνεργασίας και ειρηνικής συνύπαρξης μέσα στο σχολείο.

 

Η κοινωνία θεατής

Τι εμποδίζει τους ανθρώπους να παρέμβουν, ποιος φόβος τους συγκρατεί, γιατί παραμένουν παθητικοί θεατές όταν ένας συνάνθρωπος τους κακοποιείται;

Το θάρρος να βοηθήσουμε κάποιον που κινδυνεύει δεν είναι η απουσία του φόβου, είναι η  ικανότητα υπέρβασης του φόβου από την γενναιόδωρη θέληση μας που είναι ισχυρότερη από τον φόβο.

Μαθητές ενός σχολείου στην Αμερική έγραψαν σε αφίσες και πλακάτ τα εξής συνθήματα

  • Το τέλους του μπούλινγκ αρχίζει από εμένα
  • Έστω ένας φτάνει
  • Έλα μαζί μας να σταματήσουμε το μπούλινγκ
  • Δεν υπάρχει αθώος παθητικός θεατής
0 σχόλιο
0

Related Articles

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιωμένη εμπειρία πλοήγησης. Υποθέτουμε πως δεν έχετε κάποιο πρόβλημα. Παρόλα αυτά μπορείτε να αρνηθείτε οποιαδήποτε στιγμή. Αποδοχή Περισσότερα