Αρχική Τέχνη Μουσικοί του δρόμου της δημοσιογράφου Μαρίας Παπανικολάου

Μουσικοί του δρόμου της δημοσιογράφου Μαρίας Παπανικολάου

από Μαργαρίτα Σπηλιοπούλου

Μουσική και Μουσικοί του Δρόμου

Της δημοσιογράφου Μαρίας Παπανικολάου

Μια εικόνα τόσο γνώριμη σε όλους εμάς που κινούμαστε στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά και σε μικρότερες πόλεις πια είναι οι «Μουσικοί του δρόμου», άνθρωποι με κιθάρες, τρομπέτες, ακορντεόν, βιολιά, κρουστά και φωνές για κάθε γούστο, νέοι αλλά και μεγαλύτεροι σε ηλικία, όλοι όμως με ένα ασίγαστο πάθος για τη μουσική, μια απίστευτη πηγή που ρέει τις νότες της καθημερινότητάς μας.

Μέσα στο πολύβουο πλήθος, μέσα στο τρέξιμο, τις υποχρεώσεις, τα dead lines, τις διεκπεραιώσεις και τις δουλειές ήχοι από γνωστές μελωδίες συντροφεύουν τα βήματά μας. Άλλες φορές ζεσταίνοντας την ψυχή μας, άλλες φορές ντύνοντας στιγμές μοναδικές,  δημιουργώντας αναμνήσεις και άλλες περνώντας στο πίσω μέρος του μυαλού  μας σαν μια ενοχλητική φασαρία.

Στην  ταινία του Ανδρέα Θωμόπουλου, Ο Ασυμβίβαστος με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, υπάρχει μια η χαρακτηριστική σκηνή,  που ο γνωστός μουσικός υποδύεται τον εαυτό του, να δίνει συνέντευξη περιγράφοντας το πώς είναι να ζεις σαν μουσικός του δρόμου: «Πραγματικά είναι πολύ ενοχλητικό να παίζεις μετ’ εμποδίων. Θόρυβοι, αυτοκίνητα, καυσαέρια. Ε, και δεν είναι τόσο αυτό, όσο άμα εμφανιστεί κανένας αστυφύλακας με άγριες διαθέσεις. Και καλά να σε διώξει. Πας κάπου αλλού και συνεχίζεις. Έτσι όμως και σε συλλάβει, εκεί είναι λίγο δύσκολα. Άσε που χάνεις και το μεροκάματο», έλεγε στην ταινία που γυρίστηκε το 1979.

Από τότε έχουν αλλάξει τα πράγματα, αλλά και δεν έχουν αλλάξει. Μπορεί η αστυνομία να μην κυνηγάει πια τους μουσικούς, αλλά έχουν τόσα άλλα να τους «κυνηγούν» : την αδιαφορία, την κούραση, την ορθοστασία, την χαμηλή εκτίμηση, το θόρυβο, το εχθρικό περιβάλλον για αυτόν τον ίδιο τον ήχο. Μέσα στα ντεσιμπέλ, την πίεση του χρόνου και φυσικά την παραμόρφωση του ήχου.

Από την άλλη η ελευθερία στην έκφραση είναι δεδομένη στο δρόμο, ο καλλιτέχνης παίζει για τον εαυτό του προσπαθώντας να προσελκύσει τον κόσμο μέσα στον ελάχιστο χρόνο που κάνει ένας άνθρωπος να περάσει εμπρός του.

Οι μουσικοί του δρόμου αντιστέκονται στη  μαυρίλα των πόλεων, ενώ είναι άνθρωποι με ταλέντο, τουλάχιστον οι περισσότεροι και αρκετοί από αυτούς έχουν και εξαιρετικές σπουδές στη μουσική.

Ζούμε σε μια εποχή που η επαφή μας με το ωραίο, τη μελωδία και το ρομαντισμό έχει  αλλάξει και έχει μεταμορφωθεί σε μια αγχωτική και πολυμορφική επαφή με τον ήχο. Παρόλα αυτά για πολλούς από εμάς η μουσική του δρόμου είναι μια σωτήρια λέμβος μέσα στο χάος της πόλης.

Οι μουσικοί του δρόμου βιοπορίζονται με αξιοπρέπεια προσφέροντας πολιτισμό. Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να σεβαστούμε την απόφασή τους να είναι εκεί και να προσφέρουμε το κάτι τις μας. Κανένας μουσικός του δρόμου δεν απαίτησε τον οβολό μας. Όταν κάποιος δίνει, το κάνει γιατί η μουσική τον έκανε να νιώσει όμορφα από ένα τραγούδι, μία φωνή, μια διασκευή, μια άποψη. Πώς θα ήταν η Ερμού, η Τσιμισκή,  η Γέφυρα του Καρόλου στην Πράγα, η İstiklal Caddesi στην Κωνσταντινούπολη, το Temple Bar στο Δουβλίνο ή η La Ramblas στη Βαρκελώνη δίχως τους μουσικούς του δρόμου ;

Οι μουσικοί του δρόμου αποτυπώνουν την κουλτούρα της πόλης. Και οι πόλεις μας πάντα θα χρειάζονται περισσότερο πολιτισμό. Ο πολιτισμός κάθε λαού βρίσκεται στις πόλεις και μέσα στον ήχο που κάνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι που ζουν εκεί.

0 σχόλιο
1

Related Articles

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιωμένη εμπειρία πλοήγησης. Υποθέτουμε πως δεν έχετε κάποιο πρόβλημα. Παρόλα αυτά μπορείτε να αρνηθείτε οποιαδήποτε στιγμή. Αποδοχή Περισσότερα