Αρχική ΑυτογνωσίαΘεραπεία Η ταυτότητα του Έλληνα άνδρα γράφει η ψυχολόγος Ελισάβετ Μπαρμπαλιού

Η ταυτότητα του Έλληνα άνδρα γράφει η ψυχολόγος Ελισάβετ Μπαρμπαλιού

από Μαργαρίτα Σπηλιοπούλου

Η Ελισάβετ Μπαρμπαλιού είναι συστημική – οικογενειακή ψυχοθεραπεύτρια επιστημονική υπεύθυνη του Κέντρου Συστημικής Ψυχοθεραπείας και Έρευνας, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της κάνει μια συνοπτική παρουσίαση.

 

Το βιβλίο αυτό μοιάζει με ένα ταξίδι στον χρόνο. Η συγγραφή του ξεκίνησε με αφετηρία το παρόν, έβαλε πλώρη για το παρελθόν, για να αγκυροβολήσει, τελικά, στο μέλλον, προκειμένου να μελετήσει και να κατανοήσει τον Έλληνα άνδρα, και να φτάσει έτσι στον προορισμό του.

 

Η επί χρόνια βαθιά μου επιθυμία να διερευνήσω το δύσκολο και ανεξερεύνητο πεδίο της πορείας και εξέλιξης των στοιχείων της ταυτότητας του Έλληνα άνδρα, μέσα στον χρόνο, με ώθησε σε αυτή τη μελέτη.

 

Παρατηρώντας και αφουγκραζόμενη τη μοναξιά των σύγχρονων ανδρών αλλά και την αγωνία τους να δώσουν απαντήσεις σε ουσιώδη για την ύπαρξή τους ερωτήματα, όπως για την ταυτότητα και τον ρόλο που έχουν σε όλα τα πλαίσια της ζωής τους, θεώρησα αναγκαίο να συνδέσω και να νοηματοδοτήσω  τη συμπεριφορά τους με κάτι βαθύτερο και ουσιαστικό.

 

Μελετώντας την κλινική εμπειρία και θεωρώντας τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας μια αξιόπιστη και αυθεντική πηγή, απ’ όπου άντλησα υλικό μέσα από τις καταθέσεις της ανδρικής ψυχής, με αμεσότητα, για το προφίλ του σύγχρονου Έλληνα άνδρα, ξεκίνησα το ταξίδι της αναζήτησης, διερωτώμενη πόσοι άνδρες και για ποιους λόγους πέρασαν το κατώφλι του γραφείου μου, επιζητώντας λύσεις στα αδιέξοδά τους.

 

Ξεκινώντας αυτή την καταγραφή, σταμάτησα έκπληκτη όταν έφτασα στον αριθμό των τριακοσίων, διαπιστώνοντας ότι είχα ¨υποτιμήσει¨  τον αριθμό των σύγχρονων ανδρών που ευαισθητοποιημένοι κινούνται και έρχονται να δώσουν απαντήσεις και λύσεις στα θέματα που τους απασχολούν. «Οι Τριακόσιοι του Λεωνίδα» σκέφτηκα, οι τριακόσιοι που πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια θυσίασαν τη ζωή τους για να εξασφαλίσουν την ελευθερία του τόπου τους και το Ευ ζην της οικογένειάς τους .

 

Οι σημερινοί άνδρες, αναρωτήθηκα, σε ποια πεδία μάχονται; Ποιες αξίες υπερασπίζονται; Για ποιον ιερό σκοπό θα θυσίαζαν τη ζωή τους σε καιρό ειρήνης;

 

Εστιάζοντας, κατά τη μακρόχρονη κλινική μου πρακτική,  στις αφηγήσεις των σύγχρονων ανδρών και στους τρόπους επικοινωνίας τους διαπίστωνα ότι η κάθε καινούργια ιστορία που ερχόταν να εισακουστεί, παρότι διαφορετική και ξεχωριστή, είχε πολλά κοινά στοιχεία με την προηγούμενη: τη σιωπή και την απουσία στις σχέσεις των ανδρών αυτών με τους σημαντικούς άλλους. Παρατήρησα, επιπλέον, ότι αυτή η συνθήκη είχε βιωθεί από τους ίδιους, ως παιδιά, μέσα από τη φυσική ή συναισθηματική απουσία του πατέρα από τη ζωή τους, ενώ συγχρόνως είχε αναπτυχθεί μια συγχωνευμένη σχέση με τη μητέρα τους, δύο ιδιαίτερα επιβαρυντικοί παράγοντες, οι οποίοι καθόριζαν, σε μεγάλο βαθμό, την περαιτέρω προσωπική τους ανάπτυξη και εξέλιξη, αναχαιτίζοντας τη δημιουργικότητά τους καθώς και τη συναισθηματική τους αυτονόμηση.

 

Η πατρική απουσία και στέρηση , με όποια μορφή κι αν εμφανιζόταν, πλανιόταν πάνω από τις ζωές τους σαν φάντασμα και τις όριζε. Αυτό το κενό έμοιαζε να μην  μπορεί να γεμίσει τόσο εύκολα, όσες προσπάθειες κι αν κατέβαλλαν στη διάρκεια της ζωής τους.  Ήταν σαν να κατοικούσε μέσα τους ένα αδηφάγο τέρας, που δεν χόρταινε όσο και να το τάιζαν. Την ίδια ώρα η ευαίσθητη και συναισθηματική πλευρά τους, παραμένοντας ανέκφραστη και φυλακισμένη, καθώς επί αιώνες είχε μάθει να υπακούει σε κοινωνικά στερεότυπα που αποθάρρυναν την ανάπτυξή της, ασφυκτιούσε με τρόπο δραματικό.

 

Εξετάζοντας προσεκτικά την κοινή αυτή συνισταμένη , που φαινόταν να εμφανίζεται τόσο συχνά στη ζωή τους, οδηγήθηκα να την αναζητήσω στο παρελθόν, διερευνώντας τις ρίζες και την εξελικτική της πορεία. Δεν είναι άλλωστε λίγες οι φορές που στη ζωή και στη δουλειά μας χρειάζεται να στραφούμε στο παρελθόν για να εξηγήσουμε με πολυπρισματικό τρόπο το παρόν, έτσι ώστε να το κατανοήσουμε

Σε αυτή την αναζήτηση, ερωτήματα που προκύπταν συνεχώς όπως το ποιες είναι οι συνθήκες που συμβάλλουν στη διαχρονική απουσία του άνδρα; Πώς αυτή εξελίσσεται και τελικά διαμορφώνεται μέσα στον χρόνο; Πώς επηρεάζει την προσωπικότητα, το ήθος και τις αξίες του; Ποιος είναι ο αντίκτυπος που έχει στη δομή της οικογένειας και της κοινωνίας; αποτέλεσαν μια πυξίδα προσανατολισμού σε συγκεκριμένα πεδία για την αναζήτηση των απαντήσεων.

 

Οι ιστορικές συνθήκες , λόγου χάρη, που επικρατούσαν λόγω της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας, όπως πόλεμοι , μακρινά ναυτικά ταξίδια και μεταναστεύσεις, ο πολιτισμός που αναπτύχθηκε και η ιστορία που τελικά γράφτηκε, έμοιαζαν να βρίσκονται σε συνάρτηση με την ανδρική απουσία.

 

Μελετώντας τα αρχέτυπα και τους συμβολισμούς της ανδρικής ύπαρξης στους μύθους και στα έπη, ως μοναδικές πηγές σχετικά με τη νοοτροπία , τον τρόπο σκέψης και τον ψυχισμό τους, διερευνώντας ηρωικές  και μυθικές μορφές ανδρών της αρχαίας Ελλάδας που άφησαν τα χνάρια τους, επιδρώντας ως ηρωικά πρότυπα μέχρι και σήμερα, περισυνέλλεξα πολύτιμο υλικό. Ο βίος σπουδαίων ανδρών, όπως του Θησέα, του Οδυσσέα, του Ορφέα αλλά και η διερεύνηση ιστορικών προσωπικοτήτων, όπως αυτής του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αξιοποιήθηκαν για την  κατανόηση της πορείας του άνδρα προς τη σύνθεση και την ολοκλήρωση του ψυχισμού του.

 

Ακολουθώντας την εξέλιξη και την πορεία της ιστορίας στον χρόνο , αναζητώντας τα λόγια και τις πράξεις των αρχαίων φιλοσόφων και ποιητών, καθώς και τη λαϊκή παράδοση με τους θρύλους, την ποίηση, τη λογοτεχνία και τα τραγούδια προσπάθησα να σκιαγραφήσω το προφίλ του άνδρα εκείνης της μακρινής εποχής για να συνδέσω το νήμα. Περισυνέλλεξα υλικό που αφορά στα χρόνια της Ρωμαϊκής και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στην Τουρκοκρατία αλλά και στους δύο Παγκοσμίους πολέμους, γεγονότα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο και σημάδεψαν την εξέλιξη της προσωπικότητας του άνδρα, ανά τους αιώνες.

 

Αντλώντας , επίσης, υλικό από συγγράμματα και ιστορικές πηγές, βασισμένη επιπλέον σε σύγχρονες επιστημονικές έρευνες και μελέτες , αλλά κυρίως έχοντας στο σήμερα την πιο αξιόπιστη πηγή, τις καταθέσεις της ψυχής του άνδρα μέσα από τη θεραπευτική διαδικασία , επιδίωξα να συνθέσω πληρέστερα την εικόνα του.

 

Αφηγούμενος την ιστορία του στο ¨ντιβάνι¨ της ψυχοθεραπείας, ο σύγχρονος άνδρας μοιάζει να κουβαλά ασυνείδητα τη δαιδαλώδη ιστορία της Ελλάδας στις πλάτες του. Έρχεται συχνά αντιμέτωπος με θέματα που αφορούν βιώματα και συλλογικές μνήμες, όχι μόνο από το παρόν αλλά και από παλαιότερες εποχές, προσκρούοντας σε μία συνεχώς μεταλλασσόμενη κοινωνική πραγματικότητα, η οποία συντελεί στη δημιουργία μεγάλης σύγχυσης. Ο ίδιος είναι φορέας όλων εκείνων των στοιχείων που υφαίνουν τον πολιτισμό και του προσδίδουν ταυτότητα, χωρίς ωστόσο να το έχει συνειδητοποιήσει μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Καθώς δεν αντιλαμβάνεται το μεταβατικό στάδιο στο οποίο βρίσκεται, ο άνδρας, αγωνιά, ευρισκόμενος σε σύγχυση και δυσκολεύεται να νοηματοδοτήσει και να αναθεωρήσει τον λόγο και τον σκοπό της ύπαρξής του.

 

Στο σήμερα, μέσα από αυτή τη μακρόχρονη και δύσκολη πορεία, στο πρόσωπο του σύγχρονου Έλληνα άνδρα, που δεσμεύτηκε στο θεραπευτικό ταξίδι, είδα να αντανακλώνται η ιστορία και οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες αυτού του τόπου, οι αξίες και τα ήθη του, η παράδοση και ο πολιτισμός του.

 

Η μακρόχρονη απουσία του πατέρα από τη ζωή του, λόγω των συνθηκών που περιγράψαμε παραπάνω, και η αναγκαστικά αποκλειστική σχέση με τη μητέρα, ως μοναδική επιλογή, γέννησαν μια καινούργια συνθήκη για τον άνδρα που περιγράφουμε. Μέσα από την κατάθεση της ψυχής του αποτυπώνεται ζωντανά το δικό του τραύμα.

 

Επικοινωνώντας μαζί του, μέσα από την ιδιότητά μου, έχω την ευκαιρία να τον προσεγγίζω με άμεσο τρόπο και να τον γνωρίζω βαθύτερα.  Παρατηρώντας τη συμπεριφορά του και την αλληλεπίδρασή του με τους σημαντικούς άλλους διαπιστώνω τους φόβους και τη μοναξιά του, τις αγωνίες και τα διλήμματά του, παράλληλα με τη σιωπή που επί χρόνια στοίχειωνε τη ζωή και τις σχέσεις του.

 

Παρατηρώ τη μεγάλη του δυσκολία να απεμπλακεί συναισθηματικά από συγχωνευμένες σχέσεις στην πατρική του οικογένεια , ενώ τον βλέπω να ξαναμπαίνει σε συγχωνευμένες σχέσεις με την οικογένεια που δημιουργεί, αδυνατώντας και πάλι να εκφράσει και να διαχειριστεί τα συναισθήματά του.

 

Υφαίνοντας την ατομική του ταυτότητα με την ιστορία, την παράδοση και τις κυρίαρχες γεωγραφικές και κοινωνικές συνθήκες διαβίωσής του, ο Έλληνας άνδρας μεταμορφώθηκε σε άνθρωπο σκληρό, δυνατό και ανθεκτικό, ο οποίος , προκειμένου να αντέξει ,χρειαζόταν να καταπνίξει τις ευαισθησίες και τις αδυναμίες του.

 

Η επικράτηση της λογικής έναντι του συναισθήματος, ενώ τον βοήθησε να  επιβιώσει, τελικά του κόστισε πολύ ,αφού τον απομάκρυνε από την εσωτερική συγκρότηση και αυτογνωσία του. Η απουσία αυτή όμως επιβάρυνε οικογένειες και κοινωνίες ολόκληρες με ένα βάρος ανομολόγητο και ασήκωτο. Δρώντας σωρευτικά, ο απόηχος του τραύματος, που άφηνε πάντα πίσω, μεταφερόταν και στις επόμενες γενιές, διαμορφώνοντας χαρακτήρες και ήθη ,πεποιθήσεις και συμπεριφορές, σκορπίζοντας πόνο και δυστυχία.

 

Εξοικειωμένη να αφουγκράζομαι την ανδρική απουσία και τον πόνο που αυτή επιφέρει, (έχοντας βιώσει η ίδια στην πατρική μου οικογένεια την ανδρική απώλεια και τις συνέπειές της,) εστίασα στη μεταβίβαση του τραύματος δια μέσου των γενεών και στον αντίκτυπο που αυτό έχει στη ζωή και στις σχέσεις του.

 

Στη σημερινή κοινωνία και έχοντας αλλάξει οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στον τόπο μας, αναδείχθηκαν νέες μορφές απουσίας, εξαιτίας της εργασίας και των διαζυγίων, πολύ συχνό φαινόμενο στις τελευταίες δεκαετίες, όπου και οι αλλαγές στους ρόλους των δύο φύλων υπήρξαν σαρωτικές. Στα φαινόμενα αυτά γίνεται ιδιαίτερη μνεία στο βιβλίο, όπου εξετάζονται ζητήματα όπως: ο έλληνας άνδρας στην εργασία, η προετοιμασία του άνδρα για την εργασιακή αρένα, καθώς και το φαινόμενο των οικογενειακών επιχειρήσεων. Εξετάζεται η ανάγκη συνάντησης του γιου με τον πατέρα, καθώς και η μετάβαση του άνδρα στην οικογενειακή εστία,  εστιάζοντας ιδιαίτερα στην έννοια και τη σημασία της πατρότητας, μέσα από έρευνες και κλινικό υλικό.

 

Επιπλέον, στη μελέτη αυτή, αναδεικνύεται και η πλευρά των γυναικών , οι οποίες, μένοντας πίσω και ούσες μόνες, χρειάστηκε να αναπτύξουν συγκεκριμένες δεξιότητες για να ανταποκριθούν στα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις του οίκου τους, αναπληρώνοντας την ανδρική απουσία. Έμαθαν να είναι εξίσου δυνατές, σκληρές και συγκεντρωτικές με τον άνδρα, καθώς ήταν υπεύθυνες για την επιβίωση, όχι μόνο του εαυτού τους αλλά και των υπολοίπων μελών της οικογένειάς τους. Ο γιος, ο μελλοντικός ενήλικας άνδρας, μεγαλώνοντας μέσα σε αυτές τις συνθήκες παρέμενε αποκλειστικά κάτω από τον έλεγχο και την επιρροή της μητέρας, λειτουργώντας σαν στήριγμα και παρηγοριά της, θυσιάζοντας πολλές από τις επιθυμίες και τις ανάγκες του για να νιώθει εκείνη καλά.

 

Στην κλινική μου δουλειά με τους άνδρες, αυτή την απουσία εντόπισα και θέλησα να την καταδείξω αλλά και να την εντάξω σε ένα ιστορικό και ψυχοκοινωνικό πλαίσιο που να γίνεται κατανοητό, προσφέροντας μία προοπτική για αλλαγή.

 

Ζώντας σε μια «ορφανή από πατέρες κοινωνία» βιώνουμε καθημερινά τις δραματικές συνέπειες που η πατρική απουσία επιφέρει. Η απουσία αυτή εμποδίζει την ψυχοσυναισθηματική ολοκλήρωση του παιδιού, καθώς  μεταφράζεται από αυτό (το παιδί) συνήθως, ως εγκατάλειψη και συνοδεύεται από μια αίσθηση ΄΄ορφάνιας΄΄.

 

Πολλές φορές εσωτερικεύεται ως μια πεποίθηση αναξιότητας να αγαπηθεί, χάνοντας σταδιακά την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους και καταλήγοντας σε ολοκληρωτική απαξίωση του εαυτού. Η πατρική απουσία μπορεί να έχει τεράστιο διαχρονικό αντίκτυπο, καθώς το τραύμα που αφήνει πίσω της δεν περιορίζεται αποκλειστικά στη γενιά που το βιώνει αλλά διαχέεται και στην επόμενη, δρώντας σωρευτικά. Επιπλέον μπορεί να πάρει και κοινωνικές διαστάσεις, επιδρώντας σε μεγαλύτερα συστήματα, όπως ένα κράτος.

 

 

Οι ηγέτες για παράδειγμα, όπου θα έπρεπε να λειτουργούν ως πατέρες των εθνών, ειδικά σήμερα στις κρίσιμες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, διατηρώντας τον κόσμο ανθρώπινο, έχοντας στερηθεί και οι ίδιοι τη συναισθηματική πατρική παρουσία, αδυνατούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και παλεύουν με όπλα τους τον σκληρό ανταγωνισμό και την κυριαρχία έναντι των αντιπάλων τους, αντί των αρετών που διδάσκει ένας πατέρας, όπως είναι ο αυτοέλεγχος, η ανάληψη των ευθυνών, η σύνεση , η ειλικρίνεια, η εμπιστοσύνη, η ενσυναίσθηση, η αντίσταση στις πιέσεις. Ο ρόλος του πατέρα σε μια καταρρέουσα κοινωνία είναι το ζητούμενο, ο οποίος (πατέρας) καλείται να ανακαλύψει μέσα του πανάρχαιες αλήθειες και να επινοήσει τρόπους προσέγγισης και στήριξης, των παιδιών, της οικογένειας αλλά και της κοινωνίας ολόκληρης.

 

Στο σήμερα, οι 300 του 21ου αιώνα, παρατηρώ να μάχονται, σε καιρό ειρήνης, για μια καλύτερη ζωή απαλλαγμένη από αδιέξοδα, για τους ίδιους και την οικογένειά τους. Κάποιοι τα καταφέρνουν, κάποιοι άλλοι όχι.

Μερικοί, απευθυνόμενοι πλέον σε ειδικούς, βρήκαν τον προορισμό τους, άλλοι εγκατέλειψαν την προσπάθεια, φοβούμενοι μήπως η αναζήτηση του εαυτού τους πληγώσει αγαπημένα πρόσωπα, συνήθως τους γονείς, άλλοι χάθηκαν χωρίς προσανατολισμό μπροστά σε άπιαστους για εκείνους στόχους, αρνούμενοι να αναγνωρίσουν τον βαθύτερο, πραγματικό τους εαυτό και τις ανάγκες του.

Η κατάδυση στα εσώτερα της ψυχής δεν είναι εύκολη υπόθεση. Άνδρες εξεγερμένοι, που δεν φοβήθηκαν να αντικρούσουν ορδές βαρβάρων, θεριά, φουρτούνες και αμέτρητους άλλους κινδύνους, τρόμαξαν και υποτάχτηκαν μπροστά στον φόβο να αντικρίσουν τον καλά κρυμμένο, πληγωμένο και στερημένο εαυτό τους.

Ειδικά στους σύγχρονους καιρούς, όπου ο ανταγωνισμός και το κυνήγι της επιτυχίας, η οικονομική ανασφάλεια και αβεβαιότητα σε συνδυασμό με την καταστολή των συναισθημάτων τους, αποτελούν μια ιδιαίτερα στρεσογόνο κατάσταση, η οποία δρα επιζήμια στην ψυχική και σωματική τους υγεία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι άνδρες έχουν μικρότερη διάρκεια ζωής σε σχέση με τις γυναίκες, ενώ το άγχος, η κατάθλιψη και ασθένειες, όπως τα καρδιαγγειακά και εγκεφαλικά επεισόδια, τους χτυπούν με σφοδρότητα.

Τις τελευταίες δεκαετίες, παρ’ όλα αυτά, κάτι αρχίζει να αλλάζει. Ύστερα από μακρόχρονη απουσία, ο Έλληνας άνδρας, σαν ένας σύγχρονος Οδυσσέας, επιστρέφει πλέον στον «οίκο» του. Η παρουσία του είναι αλλιώτικη αυτή τη φορά. Συμβαδίζει με τις συνθήκες του τόπου του, του τόπου που τον γέννησε, τον έθρεψε και τον ενηλικιώνει σήμερα με τον πιο σκληρό τρόπο. Σμιλεύεται από τη νέα πραγματικότητα, η οποία τον παρακινεί να βρει τη θέση του μέσα σε αυτήν, να υπάρξει και να συνυπάρξει μέσα σε πολλά και διαφορετικά πλαίσια, με καινούργιο και ανατρεπτικό, πολλές φορές, τρόπο.

 

Οι συστημικοί – οικογενειακοί –  θεραπευτές διαβλέπουμε να ανατέλλει κάτι καινούργιο και διαφορετικό στην ταυτότητα και τον ρόλο του σύγχρονου Έλληνα άνδρα. Τον βλέπουμε να επιστρέφει εξαντλημένος από τους πολέμους, τις μεταναστεύσεις και τα ταξίδια, απομυζημένος από τις καταχρήσεις στο πρόσφατο παρελθόν και απογυμνωμένος από τα φτιασίδια της μεταμοντέρνας κυρίαρχης εικόνας του σύγχρονου άνδρα που επικρατεί, για να αναζητήσει και να δώσει καινούργιο νόημα στη ζωή του.

 

Τον παρατηρούμε να κοντοστέκεται, προβληματισμένος για το άγνωστο που

υψώνεται μπροστά του, προκειμένου να βρει καινούργιο προσανατολισμό. Τον βλέπουμε να λύνει τη σιωπή του, δοκιμάζοντας διάφορους τρόπους ώστε να είναι περισσότερο «παρών» στην οικογένειά του και σε επαφή με τον εαυτό του.

 

Παρατηρούμε με ενδιαφέρον ότι ο ανδρισμός δεν ορίζεται πλέον μόνο με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή με την αρρενωπότητα, τυλιγμένη στην αγριάδα του πολεμιστή και στην επαγγελματική του επιτυχία. Ο ανδρισμός σ’ αυτή τη φάση ενστερνίζεται την τρυφερότητα του πατρικού ρόλου, εισάγοντας  νέα στοιχεία στην ανδρική του ταυτότητα, στοιχεία ανθρωποκεντρικά. Η επιστροφή του άνδρα σηματοδοτεί την επιστροφή του στον «οίκο» του, που σημαίνει συνάντηση εκ βαθέων με τον εαυτό, τη σύντροφο, τα παιδιά του αλλά και απελευθέρωση από τις δυσλειτουργίες του παρελθόντος.

 

Η επιστροφή αυτή φέρνει συμφιλίωση, γαλήνη, ασφάλεια, εσωτερική συγκρότηση, τόσο στον ίδιο όσο και στο περιβάλλον του, ενώ αυτή η στάση ζωής μπορεί να εμπνεύσει, να καλλιεργήσει και να δημιουργήσει τις βάσεις για μια ανθρωπινότερη κοινωνία μακροπρόθεσμα.

 

Στη σημερινή συγκυρία, παρά τις δύσκολες συνθήκες, τα πρώτα ίχνη μιας καινούργιας εποχής διαφαίνονται στον ορίζοντα. Η αρχή έγινε. Αυτό έχει σημασία. Ο Έλληνας άνδρας δεν είναι πλέον ανάγκη να θυσιάζεται.

 

Ευελπιστώ η ανάγνωση αυτού του βιβλίου, για τον άνδρα αναγνώστη , ο οποίος μεταβαίνει σε μια καινούργια, πολυσύνθετη πραγματικότητα, να γίνει η αφορμή να αφιερώσει χρόνο για να γνωρίσει τον εαυτό. Να λειτουργήσει ως πυξίδα προς τη συναισθηματική αυτονόμηση και την υπευθυνότητα, προς την αποδοχή και τη συμφιλίωση με τον πραγματικό ρόλο του, προς την εκδήλωση της κρυμμένης τρυφερότητας και τη βαθιά, ουσιαστική και ισότιμη επικοινωνία με τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής του.

 

Να γίνει αφορμή για να απαλλαγεί από την άκαμπτη και σκληρή πανοπλία που φοράει αιώνες, ώστε να δει ότι μέσα της διαφυλάττει και κρύβει έναν ευαίσθητο εαυτό, ο οποίος είναι και ο μόνος που μπορεί να τον βγάλει  από το αδιέξοδό του. Να αντιληφθεί ότι η σιωπή αυτή τον ωθεί σε επικίνδυνα καταφύγια που τον οδηγούν στην αφάνεια, στον μαρασμού ή και στον θάνατο.

 

Προτροπή και στις γυναίκες, όμως,  να γνωρίσουν τον άνδρα που βρίσκεται δίπλα τους, κρυμμένος μέσα στην πανοπλία, κατανοώντας παράλληλα ότι οι πράξεις του καθοδηγούνται από συγκεκριμένα κίνητρα, ότι οι σκέψεις του διαμορφώνονται μέσα σε συγκεκριμένα οικογενειακά και κοινωνικά πλέγματα και ότι τέλος, οι άνδρες, στην ολότητά τους, είναι το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασής μας μαζί τους.

 

 

 

 

 

0 σχόλιο
0

Related Articles

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιωμένη εμπειρία πλοήγησης. Υποθέτουμε πως δεν έχετε κάποιο πρόβλημα. Παρόλα αυτά μπορείτε να αρνηθείτε οποιαδήποτε στιγμή. Αποδοχή Περισσότερα